Συνέντευξη Δρ.Μαρία Τσιάκα «Μέχρι το 2030, το 13% του γενικού πληθυσμού θα πάσχει από όλο το φάσμα των διατροφικών διαταραχών»

Η Δρ. Μαρία Τσιάκα, Ψυχολόγος, Ψυχοθεραπεύτρια με εξειδίκευση στην αντιμετώπιση των διατροφικών διαταραχών, μίλησε στο greekaffair  και στον Κυριάκο Τσικορδάνο για την ασθένεια των διατροφικών διαταραχών, τους τρόπους πρόληψης και αντιμετώπισης.

Επίσης η ίδια εξηγεί πως αποφάσισε να ασχοληθεί με το αυτό το πρόβλημα σε μια εποχή όπου στην Ελλάδα ήταν μια εντελώς άγνωστη περιοχή. 

 

«Παρακαλούσα τους δημοσιογράφους να ασχοληθούν με αυτό το θέμα και να πάρουν συνεντεύξεις από ασθενείς. Τώρα με παρακαλούν οι δημοσιογράφοι. Τότε θεωρούσαν ότι αυτό το πρόβλημα δεν υπήρχε και δεν ενδιέφερε κανέναν, ματαιωνόμουν συνεχώς όσες φορές κι αν προσπάθησα να επικοινωνήσω το πρόβλημα των διατροφικών διαταραχών στην Ελλάδα».
Η κ. Μαρία Τσιάκα έχει σπουδάσει Ψυχολογία και έχει εκπαιδευτεί στη Συστημική Ψυχοθεραπεία, ενώ ολοκλήρωσε τη διδακτορική της διατριβή στο τμήμα Ψυχολογικής Ιατρικής και Ψυχιατρικής του Institute of Psychiatry, King’s College London υπό την εποπτεία των Professors Janet Treasure και Ulrike Schmidt. 
Ως τρίτης γενιάς Πολίτισσα, το θέμα της τροφής και του φαγητού την καθόρισε από μικρή ηλικία, ακόμα και μέσα από τις αφηγήσεις της γιαγιάς της που ήρθε το 1922 από την Πόλη. «Η τροφή ήταν κάτι πολύ σημαντικό είχε να κάνει με τη χαρά, με το μοίρασμα, το νοιάξιμο, τη φροντίδα, τη εκτίμηση, ήταν μια ένδειξη αγάπης».
Από νεαρή ηλικία αναζητούσε τον λόγο της ύπαρξης και τον σκοπό της ζωής της, ώσπου το όνειρο που έβλεπε από παιδί, αποδείχτηκε σημαδιακό όταν σε ένα βιβλίο είδε την εικόνα του ονείρου της, να περιγράφει έναν ασθενή που αντιμετωπίζει διατροφικές διαταραχές. Ένας λάκκος με ανθρώπους που προσπαθούν να βρουν τρόπο να βγουν και εκείνη απέξω να προσπαθεί να τους βοηθήσει με κάθε τρόπο, χωρίς όμως ποτέ να μπαίνει η ίδια μέσα στον λάκκο. Η παρόμοια εικόνα του βιβλίου, ήταν το σημάδι για να εξηγήσει αφενός το όνειρο και αφετέρου να επιλέξει την πορεία της ζωής της. 

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΤΗΝ  ΗΧΗΤΙΚΗ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ

Και τώρα ας περάσουμε σε ένα θέμα άγνωστο για πολύ κόσμο αλλά πολύ βασικό για την υγεία του. Τι σημαίνει όταν   ακούμε   αυτός   είναι       ασθενής   με   διατροφική διαταραχή; 

Είναι ένα θέμα γνωστό πλέον, αλλά δεν γνωρίζουν οι περισσότεροι ότι είναι ασθένεια. Η διατροφική διαταραχή είναι ένας ευρύς όρος διότι έχει μια ομπρέλα που περιλαμβάνει υποδιαγνώσεις και αυτή τη στιγμή έχουμε πάρα πολύ σοβαρό πρόβλημα διότι περίπου το 7 – 8% του πληθυσμού πάσχει από όλο το φάσμα των διατροφικών διαταραχών και μια πρόσφατη έρευνα που πραγματοποιήθηκε σε όλη την επικράτεια των ΗΠΑ έχει δείξει ότι το 9% του πληθυσμού πάσχει από όλο το φάσμα των διατροφικών διαταραχών και αναμένεται μέχρι το 2030 να φτάσει το 13% του γενικού πληθυσμού. 

Αυτή τη στιγμή έχουμε μια σοβαρή έξαρση και οι διατροφικές διαταραχές είναι πολύπλευρες αλλά έχουν έναν βασικό άξονα που αφορά στον τρόπο που διαχειριζόμαστε το σώμα μας και την τροφή και πώς αυτό τελικά γίνεται ένας άξονας αυτοπροσδιορισμού . Αξιολογώ τον εαυτό μου σύμφωνα με το βάρος μου, την εικόνα μου. Είναι ένα θέμα που έχει πολλές προεκτάσεις διότι έχει επηρεάσει πάρα πολύ τον εγκέφαλο. Σε ανθρώπους που νοσούν από διατροφικές διαταραχές έχουμε βρει ότι υπάρχει μια νευροβιολογική σοβαρή ανισορροπία, η οποία επηρεάζει συγκεκριμένες περιοχές του εγκεφάλου στον τρόπο που πυροδοτούνται και αυτό έχει ως αποτέλεσμα να καθορίζει τις συμπεριφορές, τη σκέψη των ασθενών γιατί γίνονται πολύ συγκεκριμένες συνδέσεις στο νευρωνικό σύστημα, οπότε αυτό αλλοιώνει πάρα πολύ τον πραγματικό χαρακτήρα των ασθενών, καταβάλλονται από την ασθένεια, σταματούν αν είναι ο εαυτός τους και γίνονται η ασθένεια. Μια ασθένεια η οποία έχει πολύ συγκεκριμένα χαρακτηριστικά και στην ανορεξία και στη βουλιμία και στην αδηφαγική διαταραχή και στις άτυπες μορφές της. 

Ποια είναι τα συμπτώματα που παρουσιάζουν τα παιδιά και οι έφηβοι και πώς μπορούν να τα αναγνωρίσουν οι γονείς τους;

Το πρώτο πράγμα που κάνουν οι έφηβοι και παρουσιάζεται ξαφνικά είναι ότι αρχίζουν να αλλάζουν τις διατροφικές τους προτιμήσεις. Οι έφηβοι συνήθως τρώνε ακατάστατα, χωρίς πρόγραμμα, δεν ενδιαφέρονται τι ώρα θα φάνε ή τι θα φάνε και ξαφνικά  απομακρύνονται, διαμαρτύρονται για το φαγητό, για το σώμα τους, δυσαρεστούνται με το σώμα τους και έτσι ξαφνικά αρχίζει να χτίζεται ένας τόπος ζωής όπου όλα κινούνται και συντείνουν γύρω από το σώμα. Έτσι ο έφηβος αρχίζει να περιορίζει τα γεύματα, να παραπονιέται για την ποσότητα, για τον τρόπο παρασκευής (π.χ. έβαλες πολύ λάδι στο φαγητό), αλλάζει τις διατροφικές του συνήθειες, βάζει κανόνες που αφορούν στη διατροφή του και συγκρούεται με την οικογένεια για το θέμα της τροφής. Οι γονείς οφείλουν να καταλάβουν ότι αυτό δεν είναι μια φάση που περνάει ο έφηβος, γιατί ένας έφηβος δεν θα συγκρουστεί με τους γονείς του για το φαγητό αλλά για άλλα θέματα που τον απασχολούν (π.χ. την ώρα που θα γυρίσει από την έξοδο με τους φίλους του). Αυτό το θέμα γίνεται εμμονή, αρχίζουν να αθλούνται, να βάζουν στο πρόγραμμά τους την εντατική άσκηση, το καθημερινό ζύγισμα ή σε περιπτώσεις βουλιμικού επεισοδίου οι γονείς μπορεί να παρατηρήσουν ότι λείπουν μεγάλες ποσότητες τροφής και έτσι αρχίζει ένας κυκεώνας.

Ακούστε ολόκληρη την πολυ ενδιαφέρουσα συνέντευξη στο παρακάτω βίντεο 

 

ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΤΣΙΚΟΡΔΑΝΟΣ