11.7 C
Athens
2 Δεκεμβρίου 2020 - 10:53 ΠΜ
Αρχική Συνεντεύξεις / Interviews Συνέντευξη Σόλων Τσούνη : Ο δρόμος που διαλέγω για να υποδυθώ έναν...

Συνέντευξη Σόλων Τσούνη : Ο δρόμος που διαλέγω για να υποδυθώ έναν ρόλο, είναι ο δύσκολος ( ηχητικό )

Συνέντευξη Σόλων Τσούνη στο Greekaffair.gr : Ο δρόμος που διαλέγω για να υποδυθώ έναν ρόλο είναι ο δύσκολος, δεν θα πάω ποτέ από τον εύκολο ( ηχητικό )

Ο Σόλων Τσούνης που λίγο πολύ όλοι μας γνωρίσαμε μέσα από την τηλεοπτική σειρά « Το ΣΟΙ ΣΟΥ» και την κινηματογραφική ταινία  « Νήsos »  μίλησε στο greekaffair.gr και στον Κυριάκο Τσικορδάνο σε μια συνέντευξη εφ’ όλης της ύλης.

Ας γνωρίσουμε λίγο καλύτερα τον Σόλων Τσούνη. 

Ο Σόλων Τσούνης γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Αγρίνιο. Από μικρός έδειξε ενδιαφέρον για τις τέχνες και τον αθλητισμό. Αυτοδίδακτος ζωγράφος, περνούσε αρκετές ώρες της παιδικής του ηλικίας ζωγραφίζοντας, κάνοντας μαθήματα αγγειοπλαστικής και παράλληλα στίβο και μπάσκετ.

Στην εφηβεία ανακάλυψε το γκράφιτι, ενώ στην θέση του μπάσκετ ήρθε το σκέιτμπορντ.

Γραπτό απόσπασμα από τη συνέντευξη με τον Σόλων Τσούνη.

Θα ήθελα να ξεκινήσω την συνέντευξη μας και να μου πεις λίγο πού γεννήθηκες και πού μεγάλωσες;

Γεννήθηκα και μεγάλωσα στο Αγρίνιο και  ήρθα στην Αθήνα στα 18 μου χρόνια. 

Ποια είναι τα βιώματα που κουβαλάς από την παιδική και εφηβική σου ηλικία; ‘Εχεις όμορφες αναμνήσεις;

Έχω πάρα πολύ όμορφες αναμνήσεις, πολύ ωραία παιδικά χρόνια, ξέρεις ανέμελα, αυτά που βγαίναμε στις αλάνες και παίζαμε  χωρίς φόβο και χωρίς την αίσθηση του κινδύνου με μία απεριόριστη θα έλεγα εμπιστοσύνη από τους γονείς μας που όταν ξαφνικά όταν νύχτωνε, έβγαιναν και φώναζαν Σόλωνααα,  Δημήτρηηη, τον αδερφό μου, ελάτε τρώμε, τέτοια κατάσταση. Τι καλύτερο; δεν υπάρχει πλέον ούτε στην Αθήνα, ούτε στο Αγρίνιο, ούτε πουθενά.

Σου λείπει;

Όχι γιατί δεν είμαι παιδί, κάνω ότι θέλω. Γυρίζω ότι ώρα θέλω είμαι και νιώθω ελεύθερος αλλά αν ήμουν παιδί, ναι, θα μου έλειπε πολύ.

Εκείνα τα χρόνια μέσα στο σπίτι πως ήταν η οικογενειακή ατμόσφαιρα; Υπήρχε καταπίεση και πειθαρχία; Ήταν αυστηροί οι γονείς μαζί σου; Ποιο ήταν το περιβάλλον που επικρατούσε;  

Ήταν ήρεμο περιβάλλον, έχω, μάλλον είχα, πολύ καλούς γονείς, γιατί τον μπαμπά μου τον έχασα, αν και αστυνομικός δεν ήταν καθόλου αυταρχικός, ήταν πολύ ευαίσθητος και πολύ όμορφος άνθρωπος. Το ίδιο και η μαμά μου που είναι εν ζωή. Εντάξει εγώ ήμουν και μια ιδιάζουσα περίπτωση  από μικρός ήξεραν ότι θα γίνω καλλιτέχνης που ακόμα και στα μαθήματα από τα άλλα μου αδέρφια, ήμασταν 4 κατ’ αρχάς να σου πω, οπότε τα άλλα 3 τρώγανε λίγη τρέσα για τα διαβάσματα, εγώ όχι τόσο γιατί το μυαλό μου ήταν στη ζωγραφική οπότε δεν με πιέζανε μπορώ να πω, καθόλου σε αυτό το κομμάτι.

Θα παραμείνω λίγο ακόμα στη παιδική σου ηλικία   και θα σου ζητήσω να μου  χαρακτηρίσεις τον εαυτό σου : Πως ήταν; Ζωηρός, ανήσυχος ή ένα εντελώς ήρεμο παιδί;

(Γέλια) Γελάω γιατί δεν ήμουν καθόλου ήρεμος, ήμουνα ζωηρός, δημιουργικός αλλά δεν ήμουν αυτό που λένε σε εισαγωγικά, κακό παιδί, με εμπιστευόντουσαν. Ήμουνα πολύ ζουζούνι, πολύ παιχνιδιάρης, ελεύθερο πνεύμα, ναι, ήμουν αρκετά ζωηρός αλλά ήμουνα συμπαθείς δεν έκανα ‘κακά’ πράγματα να με φέρουν σε δύσκολη θέση, ή να με βάλουν τιμωρία κι όλα αυτά.

Σόλων, ποιο ήταν το μικρόβιο που καλλιεργούσες μέσα σου από πολύ μικρός  στο μυαλό σου, αλλά για κάποιον άλλον λόγο άλλαξες επαγγελματικό προσανατολισμό  στην πορεία ;

Κοίτα ουσιαστικά δεν άλλαξα και όλα αυτά που σε εισαγωγικά λέμε το ‘μικρόβιο’, το καλλιτεχνικό εννοώντας, ουσιαστικά δεν αλλάζει. Για μένα, η τέχνη είναι ένα πράγμα και έχει πολλά παρακλάδια. Εγώ, ας πούμε, από μικρός ζωγράφιζα. Είμαι αυτοδίδακτος ζωγράφος  και από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου ζωγράφιζα.

Το πρώτο μου, ας πούμε, όνειρο, αν θες, πως λέμε ρε παιδί μου, τι θες να γίνεις όταν μεγαλώσεις; εγώ έλεγα ζωγράφος. Στην πορεία, αυτό δεν άλλαξε ακριβώς, αν θες, μετατοπίστηκε. Όταν ήρθα στην Αθήνα το πρώτο πράγμα που έκανα ήταν να δώσω στη Καλών Τεχνών.

Απλός εκεί πέρα είχα κάποια διαφωνία, εγώ, με το τρόπο που γινόντουσαν και γίνονται ακόμα οι εξετάσεις για να περάσεις στη Καλών Τεχνών. Έδωσα αλλά δεν μου άρεσε τέλος πάντων ο τρόπος που γινόντουσαν οι εξετάσεις, με στρεσάρανε και πήγα και μπήκα σε μια σχολή φωτογραφίας. Μετά πήγα φαντάρος και στη διάρκεια του στρατιωτικού μου, αποφάσισα ότι θέλω να σπουδάσω και ηθοποιός. 

Πότε θυμάσαι να κάνεις τα πρώτα σου παρθενικά βήματα και πώς αντέδρασαν οι γονείς σου όταν ενημερώθηκαν ότι θα ασχοληθείς επαγγελματικά με την υποκριτική;

Κοίτα, παρθενικά δεν έκανα μπήκα κατ’ ευθείαν στη διαδικασία των εξετάσεων, δε δοκιμάστικα, αν θες, σε μία ερασιτεχνική ομάδα ή κάτι τέτοιο, πήγα κατ’ ευθείαν μετά το φανταρικό μου. 

Η πρώτη σου δουλειά ποια ήταν δηλαδή;

Η πρώτη μου δουλειά  του θεάτρου Τέχνης σαν σπουδαστής, επειδή το Θέατρο Τέχνης παίρνει κάποια παιδιά και τα απορροφάει στις δουλειές του ή στις δύο σκηνές που έχει τα βάζει και εργάζονται ανταποδοτικά ας πούμε, σε αυτές τις σκηνές. Εγώ ήμουν στη Φινίχου και ήμουνα υπεύθυνος του θεάτρου οπότε με αυτό το τρόπο δεν πλήρωνα τη σχολή και όσο δούλευα εκεί πέρα έπαιξα και σε κάποιες παραστάσεις Η πρώτη μου παράσταση ήτανε ο ‘Φιλάργυρος’ του Μολιέρο σε σκηνοθεσία του Ε. Γαβριηλίδη.

Υπάρχουν άνθρωποι που σε βοήθησαν, σε ποιους χρωστάς θεωρείς;

Βασικά χρωστάω στο πατέρα μου και στη μητέρα μου που μου έδωσα αυτή την ελευθερία και το δικαίωμα της επιλογής το τι θα ακολουθήσω. Επίσης με στηρίξανε και οικονομικά μέχρι να πατήσω στα πόδια μου, χωρίς να είμαστε μια πλούσια οικογένεια ήμασταν κανονικοί οικογένεια, μεσαία τάξη, πολύτεκνη, ξέρεις, όχι πολύ δύσκολα αλλά δεν είχαμε την άνεση την οικονομική οπότε μόνο στους γονείς μου χρωστάω. Από κει και πέρα αν θεωρήσουμε βοήθεια τους ανθρώπους που σε επιλέγουν για να σε πάρουν στη δουλειά τους τότε είναι πολλοί αυτοί που με έχουν βοηθήσει και τους ευχαριστώ αλλά και εγώ τους βοηθώ γιατί πιστεύω πως προσφέρω και είμαι και δουλευταράς και όλα αυτά που συνεπάγονται ως επαγγελματίας.

Πέρυσι σε είδαμε να πρωταγωνιστείς σε μια αρκετά δύσκολη παράσταση αυτή της Λωξάντρας. Θεωρείς ότι έπαιξε καθοριστικό παράγοντά ώστε να σου γίνει η πρόταση φέτος για το «ΕΓΚΛΗΜΑ ΣΤΟ ORIENT EXPRESS» ; Ήταν ένα μικρό σχολείο θα έλεγες;

Όλες οι παραστάσεις είναι ένα μικρό σχολείο. Ναι, έπαιξε ρόλο γιατί, κατ’ αρχάς μιλάμε για τον ίδιο παραγωγό πίσω από τις δύο παραστάσεις  μάλλον εδώ είναι συμπαραγωγή της κυρίας Δανδουλάκη με του κυρίου Τάγαρη. Μιλάω για το έργο «ΕΓΚΛΗΜΑ ΣΤΟ ORIENT EXPRESS» στο θέατρο Κάτια  Δανδουλάκη και αυτή τη στιγμή είμαστε στο καμαρίνι μου, αν ακούτε ήχους είναι ο σκύλος μου εδώ πέρα. Κατ’ αρχάς μιλάμε ότι υπάρχει μια σύνδεση παραγωγής, τώρα δεν ξέρω αν μεσολάβησε κάτι άλλο. 

Και ερχόμαστε τώρα στην παράσταση που εμφανίζεσαι φέτος «ΕΓΚΛΗΜΑ ΣΤΟ ORIENT EXPRESS» στο θέατρο Κάτια Δανδουλάκη. Μίλησε μας λίγο ποιος είναι ο ρόλος που υποδύεσαι ;

Μάλιστα, κάνω τον Hector McQueen είναι ένας από τους επιβάτες του ORIENT EXPRESS και είναι ο γραμματέας κατά κάποιο τρόπο του Samuel Ratchett δηλαδή του Αντώνη Καφετζόπουλου που αυτός δολοφονείται, δηλαδή το έγκλημα είναι ότι σκοτώνεται ο  Samuel Ratchett. Έρχεται ο Poirot στο τρένο τυχαία για να διερευνήσει αυτή τη δολοφονία. Είμαστε άλλοι εννέα μέσα στο τρένο ο Τάσος Χαλκιάς, ο οποίος υποδύεται τον Bouc που είναι ο διευθυντής της Wagon Lits της εταιρίας που έχει το ORIENT EXPRESS και από κει και πέρα είναι ο Michele που είναι ελεγκτής εισιτηρίων, ο Τάκης Παπαματθαίου η κυρία Hubbard, η Κάτια Δανδουλάκη η πριγκίπισσα Dragomiroff, η Μάρω Κοντού η Greta Ohlson η υποκόμος αν θες της Dragomiroff, η δεσποινίδα Debenham με τον συνταγματάρχη Arbuthnot που είναι ζευγάρι, η κόμισα Andrenyi. Ποιος άλλος είναι; Νομίζω τους είπα όλους. Λοιπόν όλοι αυτοί βρίσκονται την ώρα του φόνου μέσα στο τρένο,  δεν μπορώ να σας πω παραπάνω, πάντως όλοι είμαστε ύποπτοι.

Σόλων φέτος σου δίνεται η δυνατότητα να παίζεις στο θέατρο με δυο μεγάλες Κυρίες  του ελληνικού θεάτρου και κινηματογράφου. Τη Μάρω Κοντού και τη Κάτια Δανδουλάκη, μίλησε μας ποια είναι τα συναισθήματα που έχεις που συνεργάζεσαι με δυο ηθοποιούς τέτοιου βεληνεκούς όταν στο παρελθόν έχεις μεγαλώσει παρακολουθώντας στην τηλεόραση ταινίες τους και σήριαλ. 

Ναι, είναι πολύ παράξενο πράγμα, είναι μυστήριο, το θέμα είναι να μην το σκέφτεσαι γιατί αν το σκέφτεσαι θα σε πιάσει δέος και τρέμουλο και δεν θα μπορείς να παίξεις. Όταν δηλαδή καθόμαστε με την κυρία Κοντού και μου περνάει από το μυαλό πω πω αυτή είναι η κυρία Κοντού ας πούμε, που έχω μεγαλώσει με τις ταινίες της και είναι μια στάρ μια ντίβα και τώρα είμαστε μαζί στα παρασκήνια και καθόμαστε και λέμε για το σκύλο, για το ένα για το άλλο με πιάνει ένα δέος, αυτό βασικά νιώθω δέος αλλά συγχρόνως επειδή είμαστε επαγγελματίες το ξεχνάς αυτό κα γίνεσαι κατά κάποιο τρόπο ίσως παίχτης με τον άλλον για  να παίξεις μαζί του στη σκηνή, αλλά νιώθω και υπέροχα δηλαδή είμαι πραγματικά υπερήφανος για αυτή τη δουλειά και είναι τρομερά τιμητικό για μένα να βρισκόμαστε στην ίδια σκηνή.

Πως θα χαρακτήριζες τη Μάρω Κοντού και τη Κάτια Δανδουλάκη;

Όλο το κάστινγκ είναι σπουδαίο. Τι να πω τώρα, ας πούμε ότι η κυρία Δανδουλάκη είναι μία φοβερή κυρία είναι αριστοκρατική φυσιογνωμία, είναι ευγενής, είναι υπέροχη, είναι και Ταυρίνα οπότε την καταλαβαίνω γιατί και εγώ είμαι Ταύρος, υπέροχη δεν έχω να πω κάτι άλλο, το ίδιο και η κυρία Κοντού σπουδαία, τι να πω τώρα για τη κυρία Κοντού είναι η ιστορία του θεάτρου και της τηλεόρασης και του κινηματογράφου και όλα ας πούμε.  Μιλάς μαζί της και είναι σαν να ανοίγει όλη η ιστορία του ελληνικού κινηματογράφου μπροστά σου, να ξετυλίγεται, γίνεται εικόνες με το τρόπο που τα αφηγείται χάνεσαι, είναι τρομακτικό. Νιώθω πολύ τυχερός πάντως που τις έχω γνωρίσει είναι υπέροχες.

 

Ακούστε όλη την συνέντευξη στο ηχητικό που ακολουθεί. 

 

#ΚυριάκοςΤσικορδάνος